UAE'de Ticaret Finansmanı veya Tedarik Zinciri Finansmanı Platformu Kurma

Karar mercii üç otoriteden biri olabilir; bu, platformun kendini ne olarak adlandırdığına değil, nerede kurulduğuna bağlıdır. CBUAE, kara kısmında kredi veren veya kredi riski üstlenen bankaları ve finansman şirketlerini lisanslar; DIFC'deki bir kuruluş için aynı işi DFSA, ADGM'deki bir kuruluş için ise FSRA yapar. Her otoritenin yetkisi kendi bölgesinde son bulur: bir DIFC yetkisi, platformun Dubai mainland'inden ticareti finanse etmesine izin vermez; bir mainland ticari lisansı da ADGM'den yürütülen bir kredi portföyünü kapsamaz.

Çevre testi etiketlerden değil fiillerden oluşur: "ticaret finansmanı platformu", bir lisansı değil bir sektörü tanımlar. Önemli olan, şirketin bir işlemi finanse edip etmediği, başka birinin finansmanını düzenlemek için ücret alıp almadığı, bir pozisyon almadan belgeleri doğrulayıp doğrulamadığı veya sadece kendisi borç veren bankalara yazılım lisansladığıdır. Fintech kurulumu çalışması, bir ipotek komisyoncusu veya kredi aracılığı işletmesinin bir krediyi tanıtmayı düzenlemekten ayırdığı gibi, tüzel kişilik seçilmeden önce bu soruyu yanıtlamak zorundadır. Bir pazar yeri olarak başlayıp daha sonra bilanço finansmanı ekleyen bir platform, bunu bir ekipman kiralama veya varlık finansmanı işletmesinin finansmanı düzenlemekten onu taşımaya geçişi aşamalandırdığı gibi, aşamalı bir yetenek olarak ele almalıdır.

Üç otoriteden hiçbiri bir paravan şirkete (shell) krediyle ilgili bir yetkilendirme vermez. Her biri, başvuranın kendi yargı bölgesinde fiziksel bir merkezden faaliyet göstermesini, kredi veya aracılık faaliyetinden kişisel olarak sorumlu birini belirlemesini ve karşı taraflarla ilişkiye girmeden önce yükümlülüklerini yerine getirebileceğini göstermesini bekler. CBUAE'nin kural kitabı ile DFSA'nın ve FSRA'nın kendi yetkilendirme sayfaları, bu faaliyet için sabit bir ücret veya sermaye rakamı değil, başvuru yolunun kendisini ortaya koyar; fonlama kaynağının, kredi riski iştahının ve bunu yürüten kişilerin duruma göre değerlendirilmesi beklenir.

Bu aynı zamanda neden başvuru için hazırlanmış bir iş planının bir pazar hikayesini değil, işlem mekaniğini göstermesi gerektiğinin de nedenidir: düzenleyici, bir borçlu temerrüde düşerse zararı kimin üstleneceğine karar vermek için bunu okur.

Bir ticaret finansmanı platformu nadiren kendi bankacılığını yapar; tek bir işlemin dahi sonuçlanabilmesi, bir muhabir bankanın, bir fon sağlayıcının veya bir sigortacının risk modelini kabul etmesine bağlıdır. Bu karşı taraf, platformun kendi fonlamasının nereden geldiğini inceler; bu yüzden fon kaynağına ilişkin kanıtların terim sayfaları imzalanmadan önce hazır olması gerekir. Ayrıca alıcı ödeme yapmazsa zararı kimin üstleneceğine dair isimlendirilmiş bir cevap ister: platform, bir kredi sigortacısı veya anlaşmanın yönlendirildiği finansör.

Banka hesabının kendisi, kredi riskinden ayrı olarak yine de başvuru sürecini (onboarding) atlatmak zorundadır. Hesap açmaya hazır olmak, herhangi bir işlem için modelin genel bir tanımını değil, faturayı, nakliye belgesini ve karşı tarafın doğrulamasını sunabilmek anlamına gelir.

Krediyle ilgili bir yetkilendirme, kuruluş kadar kişilere de bağlıdır. Düzenleyici, şirketi kimin kontrol ettiğini, kredi fonksiyonundan günlük olarak kişisel olarak kimin sorumlu olduğunu ve bu kişinin gerçekten lisansın işletmenin faaliyet gösterdiğini söylediği yerde bulunup bulunmadığını bilmek ister. Bir nominee (vekil) direktör veya kredi riskine gerçekte kimin karar verdiğini gösteremeyen bir yapı, bir başvurunun tıkanmasının yaygın bir nedenidir; bu yüzden birden fazla hissedarı, yatırımcıyı veya yargı bölgesini bir araya getiren sahiplik yapısının başvurudan önce zincirinin haritalanması gerekir.

Esas (substance) sorular lisanslamayla bitmez. DIFC veya ADGM'den faaliyet gösterdiğini iddia edip kredi kararlarını başka bir yerde alan bir platform, faaliyetin nerede gerçekleştiği konusunda yanlış bir tablo çizer ve bu boşluk genellikle sonraki bir denetim veya banka incelemesinin ilk tespit ettiği şeydir.

Tekrarlayan hata, kağıt üzerinde gerçek görünen ama karşılığında malların hareketi olmayan bir işlemi finanse etmektir: çift düzenlenmiş bir fatura, depodan hiç çıkmamış bir sevkiyat veya aynı anda iki finansöre rehnedilmiş bir alacak. Hiçbir platform bunu yalnızca bir belgeden doğrulayamaz; bir konşimento (bill of lading), bir depo makbuzu veya bir lojistik sağlayıcısının kaydına karşı bağımsız bir kontrole ve bu kontrol yapılamadığında işlemi reddetmeye yönelik bir politikaya ihtiyaç vardır.

İkincisi, lisanslama sorusundan kaçınmak için kredi vermeyi "aracılık" olarak adlandırmaktır. Bir ücret yapısı veya bir pazar yeri etiketi, şirketin ne yaptığını değiştirmez: kredi koşullarını belirlemek, pozisyonu üstlenmek veya temerrüt halinde tahsilat yapmak kredi vermektir. Henüz oluşturulmamış bir fonlama kapasitesinin reklamını yapmak, bir tüketici finansmanı veya kredi şirketinin pazarlamasının lisansının henüz kapsamadığı bir ürünü tanımladığında yaptığı hatayı tekrarlar.

Üçüncüsü, riski üstlenecek banka veya fon sağlayıcı bunu kabul etmeden bir ticaret koridorunu açmaktır. Önce müşterileri imzalayan bir platform genellikle ilk işlemi sonuçlandıramaz; bu da bankalar nezdindeki itibarına, gecikmiş bir lansmandan daha fazla zarar verir.

Krediyle ilgili bir yetkilendirme, bir raporlama ilişkisinin sonu değil başlangıcıdır. CBUAE, DFSA ve FSRA; yalnızca yıllık hesapları değil, kredi defterine bağlı sürekli bildirimleri de bekler ve kaçırılan bir yenileme nedeniyle süresi dolan bir lisans, yalnızca gelecekteki değil, devam eden işlemleri de kesintiye uğratır. BAE'nin kurumlar vergisi rejimi, kuruluşun nerede lisanslandığına bakılmaksızın uygulanır ve Federal Tax Authority'ye kayıt, finansal hizmetler yetkilendirmesinin yerine geçmek yerine onun yanında yer alır.

Mekan, burada çoğu sektöre göre daha fazla önem taşır. Bir DIFC veya ADGM yetkilendirmesi, sanal bir adrese değil, o merkezdeki fiziksel bir ofise bağlıdır; çünkü düzenleyici, kredi kararlarını alan kişileri lisansın belirttiği yerde bulmayı bekler.