Bankayı, düzenleyiciyi ve otoriteyi yanıtlayan bir iş planı, bir pitch deck değil.

Bir yatırımcı sunumu, yatırım yapıp yapmayacağına karar veren birine bir hikâye satar: pazar büyük, büyüme katlanarak artıyor, ekip uygulayabilir. Bir banka veya düzenleyici başka bir şeye karar verir: anlatıldığı şekliyle işin, hesapta veya lisans altında gerçekten göreceği iş olup olmadığına. Bir yatırımcıya kanaat gibi görünen aynı iddialı gelir eğrisi, bir uyum görevlisine beklenmedik hacim gibi görünür. Hesap açılışında öngörülenle hesabın sonradan gösterdiği arasındaki uyumsuzluk, iş iyi de gitse kötü de gitse başlı başına bir işarettir.

Daha küçük bir rakam uyumsuzluğu ortadan kaldırmaz. Varsayımlarını açıkça belirten bir plan kaldırır: faaliyet, müşteri tabanı, beklenen para birimleri ve karşı taraflar. İş sonradan ne yaparsa yapsın, söylenenle zaten tutarlıdır.

Tek bir plan içinde altı şeyin birbiriyle uyumlu olması gerekir: başvuruda belirtilen lisanslı faaliyet; kurumsal ve sahiplik yapısı; para birimi ve karşı taraf açısından beklenen bankacılık akışları; mevcut sözleşmeler dahil işletme modeli; planın ima ettiği personel sayısı; ve bu personel sayısının ve o faaliyetin gerçekte gerektirdiği ofis. Üç kişilik bir lisansta on beş personel öneren veya başvuruda belirtilen faaliyetle uyuşmayan gelir akışları öneren bir plan, başkası sormadan kendi sorusunu yaratır.

Plan bu nedenle önceden ve tek başına değil, lisans başvurusu ve bankaya hazırlık dosyası ile birlikte yazılır: her biri diğerlerini sınırlar ve uyuşmazlığı bir kez gidermek, bankanın masasında fark etmekten daha ucuzdur.

Anlatıyla karşılaştırılarak kimse tarafından kontrol edilmemiş bir plana eklenen finansal model yaygın bir durumdur ve genellikle dikkatli bir okuyucunun ilk hatalı bulduğu şeydir. Model, metinle aynı varsayımları kullanmalıdır (aynı müşteri sayısı, aynı fiyatlandırma, gelire ulaşmak için aynı zaman çizelgesi) ve banka dosyasında tarif edilen işlem desenini aynen üretmelidir. İşletme dışarıdan sermaye topluyorsa model, bu sermayenin nasıl kullanıldığını da göstermelidir; çünkü bir yatırımcı, bir banka ve bir düzenleyici fonların kullanım kalemini birbirinden farklı okur.

UAE dışında düzenlenen bir belge (örneğin bir kuruluş belgesi, bir vekâletname veya yabancı bir müdürün kişisel belgesi) bir UAE makamı tarafından kabul edilmeden önce genellikle bir zincirden geçer: düzenlendiği ülkede noter onayı, o ülkenin dışişleri bakanlığınca tasdik, ardından oradaki UAE misyonunca onay. UAE Dışişleri Bakanlığı, bu hizmetin yurt dışındaki seçili UAE misyonları aracılığıyla sunulduğunu belirtmektedir; dolayısıyla ilk kontrol, ülkenizdeki misyonun başvuruları çevrimiçi mi yoksa yalnızca şahsen mi aldığıdır. Ülkede UAE misyonu bulunmuyorsa Bakanlık başvuru sahiplerini İletişim Merkezi'ne yönlendirir. Neyin kabul edileceğine belgeyi teslim alan UAE makamı karar verir. Gerekliliği biz belirlemiyoruz; noter onayını, dışişleri bakanlığı tasdikini veya misyonun kendi aşamasını da biz yerine getirmiyoruz.

Bizim yaptığımız; hangi zincirin hangi belge için geçerli olduğunu belirlemek, adımları hiçbir şey yanlış aşamaya ulaşmayacak biçimde sıralamak ve belge dosyasını, her belge teslim alan makamın belirttiği biçime gelene kadar izlemektir. Ayrıca her belgenin bilgilerini önce başvuruyla karşılaştırırız; çünkü Bakanlık belgeyle uyuşmayan başvuruları reddeder ve sunulmuş bir başvurunun değiştirilmesine izin vermez.

İş planı, finansal model ve kurumsal profil, ayrı ayrı sunulan üç çıktı değil, tek bir dosyadır. En fazla dört okuyucu, dosyanın her biri farklı bir bölümünü kontrol eder. lisans başvurusunu inceleyen taraf faaliyeti ve yapıyı okur. Banka, nakit akışlarını ve yanında duran fon kaynağı anlatımını okur. Varsa bir düzenleyici kurum, planın tanımladığı iş modelinden doğan yönetişimi ve kontrolleri okur. Dosyayı tek bir bütün olarak yazar ve kontrol ederiz; böylece hiçbir okuyucu bir bölümün diğeriyle çeliştiğini görmez.