Bankayı, düzenleyiciyi ve otoriteyi yanıtlayan bir iş planı, bir pitch deck değil.

Bir pitch deck, yatırım yapıp yapmayacağına karar veren birine bir hikaye satar: pazar büyüktür, büyüme katlanarak artar, ekip bunu gerçekleştirebilir. Bir banka veya düzenleyici yatırım yapıp yapmayacağına karar vermez — tanımlanan işletmenin, hesapta veya lisans altında gerçekte göreceği işletme olup olmadığına karar verir. Bir yatırımcıya kanaat gibi gelen aynı iddialı gelir eğrisi, bir uyum görevlisine bankanın beklemediği bir hacim gibi görünür ve işe alım sırasında tahmin edilenle hesabın daha sonra gösterdiği arasındaki uyumsuzluk, işletmenin iyi veya kötü gitmesinden bağımsız olarak kendi başına bir uyarı işaretidir.

Çözüm daha küçük bir sayı değildir. Varsayımlarını açıkça belirten bir plandır — faaliyet, müşteri tabanı, beklenen para birimleri ve karşı taraflar — böylece işletme daha sonra ne yaparsa yapsın, bu zaten söylenenle tutarlı olur.

Tek bir plan içinde altı şeyin birbiriyle uyumlu olması gerekir: başvuruda belirtilen lisanslı faaliyet; kurumsal ve sahiplik yapısı; para birimi ve karşı taraf açısından beklenen bankacılık akışları; mevcut sözleşmeler dahil işletme modeli; planın ima ettiği personel sayısı; ve bu personel sayısının ve o faaliyetin gerçekte gerektirdiği ofis. Üç kişilik bir lisansta on beş personel öneren veya başvuruda belirtilen faaliyetle uyuşmayan gelir akışları öneren bir plan, başkası sormadan kendi sorusunu yaratır.

Bu nedenle plan, önceden tek başına değil, lisans başvurusuyla ve banka hazırlık dosyasıyla birlikte yazılır — her biri diğerlerini sınırlar ve bunları bir kez uyumlu hale getirmek, uyumsuzluğu bankanın masasında keşfetmekten daha ucuzdur.

Kimsenin anlatıyla karşılaştırmadığı bir plana eklenmiş bir finansal model yaygındır ve dikkatli bir okuyucunun genellikle fark ettiği ilk hatadır. Model, metinle aynı varsayımları kullanmak zorundadır — aynı müşteri sayısı, aynı fiyatlandırma, gelire aynı zaman çizelgesi — ve banka dosyasının tanımladığı aynı işlem düzenini üretmek zorundadır. İşletmenin dışarıdan sermaye topladığı durumlarda, model bu sermayenin nasıl kullanıldığını da göstermek zorundadır, çünkü bir yatırımcı, bir banka ve bir düzenleyici fon kullanım satırını her biri farklı okur.

BAE dışında düzenlenen bir belge — bir kuruluş belgesi, bir vekaletname, yabancı bir yönetici için kişisel bir belge — bir BAE otoritesinin onu kabul etmesinden önce genellikle bir zincirden geçmek zorundadır: düzenlendiği ülkede noter onayı, o ülkenin kendi dışişleri bakanlığı tarafından onaylanma ve o ülkedeki BAE diplomatik temsilciliği tarafından işleme alınma; bundan sonra belge, alıcı BAE otoritesinin belirlediği hangi ek adıma giriyorsa ona girer. Kesin zincir, belgenin kaynak ülkesine ve hangi BAE otoritesinin onu aldığına bağlıdır ve ne kabul edeceğine o otorite karar verir — gereksinimi biz belirlemeyiz ve noter onayını, dışişleri bakanlığı onayını veya BAE temsilciliğinin kendi adımını biz gerçekleştirmeyiz.

Bizim yaptığımız, hangi zincirin hangi belgeye uygulandığını belirlemek, hiçbir şeyin yanlış aşamaya gelmemesi için adımları sıralamak ve başvurunun gerektirdiği her belge, alıcı otoritenin belirttiği biçimde olana kadar paketi takip etmektir.

İş planı, finansal model ve kurumsal profil, ayrı ayrı sunulan üç farklı teslimat değildir — her biri farklı bir bölümünü kontrol eden, en fazla dört farklı okuyucu tarafından okunan tek bir dosyadır. Lisans başvurusu faaliyeti ve yapıyı okur. Banka akışları ve bunun yanında bulunan fon kaynağı anlatısını okur. Geçerli olduğu durumlarda bir düzenleyici, planın tanımladığı işletme modelinden doğan yönetişimi ve kontrolleri okur. Paketi tam olarak bu nedenle tek bir bütün olarak yazar ve kontrol ederiz; böylece herhangi bir bölümün okuyucusu, onun başka bir bölümle çeliştiğini görmez.