Vekalat Kararı 84'ün Kapsamında Mali Denetim Raporları Kimin Sunması Gerekiyor

Ministerial Decision No. 84 of 2025'in 2. maddesi üç yükümlülük belirler; bunlar, farklı kişilere farklı nedenlerle bağlandıkları için istisnaları olan tek bir kural olarak değil, üç ayrı kural olarak okunmalıdır.

2025 tarihli Bakanlar Kararı No. 84, 2023 tarihli Bakanlar Kararı No. 82'yi yürürlükten kaldırmıştır; bu karar, yalnızca 1 Ocak 2025'ten önce başlayan vergi dönemleri için geçerli olmaya devam etmektedir. Yeni metin uyarınca, 2. Maddenin 2. fıkrasındaki vergi grubu yükümlülüğü herhangi bir gelir koşulu taşımamaktadır: bir vergi grubu denetimden geçmiş özel amaçlı mali tablolar hazırlar, bu kadar.

Bu, küçük bir grup için esaslı biçimde farklı bir durumdur. Genellikle tek beyannamenin idari kolaylığı için vergi grubu kurmayı seçen iki veya üç mütevazı şirket, AED 50 milyonun altındaki benzer bir bağımsız şirketin karşılaşmadığı bir denetim gerekliliğinin içinde yer almaktadır. Grubu kurmanın buna değip değmediği bu koşullarda yeniden sorulmalıdır.

"Özel amaçlı" bu cümlede de gerçek bir işlev görmektedir. Bunlar sıradan konsolide finansal tablolar değildir; biçim, prosedürler ve kurallar Federal Vergi Otoritesi tarafından belirtilmiştir ve daha önce biri yapılmamış bir denetçiye, ne istendiğini belirlemek için zaman tanınması gerekecektir.

Madde 2(1)(b)'deki denetim yükümlülüğü, bir şirketin nerede tescil edildiğinin bir tanımı değil, koşullara bağlı bir kurumlar vergisi statüsü olan Qualifying Free Zone Person'a bağlıdır. Bir zone içinde kuruluş tescil ederken QFZP koşullarını karşılamayan bir şirket, adresi nedeniyle denetim gerekliliğine dahil edilmez; diğer herhangi bir vergiye tabi kişi gibi ele alınır ve AED 50.000.000 eşiğine göre test edilir.

Pratikte bu iki yönlüdür. Eşik değerinin oldukça altında kalan free zone şirketleri çoğu zaman ihtiyaç duymadıkları bir denetimi talep ederler, çünkü lisanslama otoritesi bir denetim raporu ister ve vergi yükümlülüğünün de aynı yükümlülük olduğunu varsayarlar. Diğerleri, nitelikli gelir üzerindeki %0 oranına güveniyor olsalar bile, statüsünün kendisinin zorunlu kıldığı denetimden geçmiş mali tabloları asla üretmezler.

Karar, 1 Ocak 2025'ten itibaren başlayan vergi dönemleri için geçerlidir, bu nedenle ilk etkilenen dönem tamamen mali yılınıza bağlıdır, herhangi bir ulusal tarihe değil. Beyanname son tarihi, vergi döneminin sonundan itibaren dokuz aydır.

Buradaki hata modeli öngörülebilir ve pahalıdır. Bir işletme yedinci ayda denetim raporlarına ihtiyaç duyduğunu tespit eder, bir denetçi atar ve ardından kalan süreyi belirli bir standartta tutulmamış bir yıl kayıtlarını yeniden yapılandırmakla harcar. Denetim ücreti bu maliyetin daha küçük kısmını oluşturur; daha büyük kısım ise yürütülen iç zaman ve geç başvuru yapma riskidir.

Bu dönemin olaysız geçtiği işletmeler, defter tutmanın zaten bir denetçinin üzerinde çalışabileceği standartta olduğu işletmelerdir: aylık yapılan mutabakatlar, işlemlere karşı dosyalanan destekleyici belgeler, varsayılmak yerine mutabık kalınan ilişkili taraf bakiyeleri. Bunların hiçbiri başlı başına bir denetim gerekliliği değildir. Denetimi ucuz kılan şey budur.